Jak cię złapią, to znaczy, że oszukiwałeś. Jak nie, to znaczy, że posłużyłeś się odpowiednią taktyką.
Redaktorami w okresie powojennym byli: Wanda Dąbrowska (1945-46), Czesław Kozioł (1947-58), Jadwiga Czarnecka (1959-60), Ewa Pawlikowska (1961-68), Jadwiga Kołodziejska (od 1969).
W. Dąbrowska: Pierwsze wcielenie „Bibliotekarza". „Bibliotekarz" 1963 nr 11. — J. Kornecka: „Bibliotekarz". Lata 1929-1939. Tamże. — R. Przelaskowski: Rys dziejowy czasopisma „Bibliotekarz" (1919-1963). „Przegląd Biblioteczny" 1964 z. 3. - F. Bursowa: „Bibliotekarz". Lata 1945-1963. „Bibliotekarz" 1965 nr 4. H. S. bibliotekarz dyplomowany, pracownik biblioteczny na stanowisku *asystenta bibliotecznego, *adiunkta bibliotecznego, *kustosza dyplomowanego, starszego kustosza dyplomowanego, zaliczany do grupy pracowników naukowo-dydaktycznych. Kategoria b.d. wprowadzona Rozporządzeniem Min. Szkolnictwa Wyższego w 1961, początkowo tylko do *bibl. szkół wyższych, objęła stopniowo bibl. innych resortów i Polskiej Akademii Nauk. Stanowiska b.d. mogą zajmować w bibl. posiadających odpowiednie uprawnienia i etaty pracownicy z wyższym wykształceniem, określonym przepisami stażem pracy i pomyślnie zdanym egzaminem państwowym dla kandydatów na b.d. Wymagany staż pracy zróżnicowany jest dla każdego z wymienionych stanowisk. Do zakresu działalności b.d. należą prace badawcze w zakresie * bibliotekoznawstwa, *bibliografii i *nauki o książce, prace dydaktyczne związane ze szkoleniem kadr bibliotecznych i użytkowników bibl. (zwłaszcza studentów), prace organizacyjne w ramach danej bibl. lub sieci bibliotecznej, prace bibliograficzne, dokumentacyjne i edytorskie. Podstawowe przepisy dotyczące zatrudnienia i uposażenia b.d. w bibl. zawarte są w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 22 IV 1967 („Dziennik Ustaw" nr 14 poz. 61) i z 29 IV 1972 („Dziennik Ustaw" nr 16 poz. 115). Dotychczas w praktyce bibl. i w przepisach prawnych nie sprecyzowano zakresu obowiązków i odpowiedzialności b.d. w stosunku do pracowników *służby bibliotecznej. K. R. biblioteki archiwalne, księgozbiory służące przede wszystkim pracownikom archiwów, ponadto badaczom korzystającym z materiałów archiwalnych. Kompletowanie zbiorów w b.a. podyktowane jest w pierwszym rzędzie potrzebą posiadania opracowań metodycznych, praktycznych, teoretycznych w zakresie gromadzenia, opracowywania, udostępniania i konserwacji materiałów archiwalnych oraz koniecznością gromadzenia wydawnictw źródłowych opartych na materiałach archiwów bądź też na materiałach stanowiących uzupełnienie posiadanych przez archiwa zbiorów. Dalsze kryterium kompletowania b.a., głównie istniejących przy archiwach terenowych, wynika z potrzeby popularyzacji dziejów regionu. B.a. gromadzą w szerokim zakresie wydawnictwa z dziedziny archiwistyki i archiwoznawstwa, nauk pomocniczych historii, historii administracji i ustroju. Ponadto gromadzą wszelkie publikacje źródłowe oraz wydawnictwa treści ogólnej z dziedzin będących rozszerzeniem specjalności lub stanowiących niezbędną podbudowę historyczną, społeczną, 53 bibliotekarstwo skiego, Konstantego Słotwińskiego i Adama Kło-dzińskiego. B.ZNiO gromadziła druki, rpsy i in. pamiątki poi. kultury z terenu całej Polski, udostępniała je do celów naukowych oraz prowadziła własne badania i działalność wydawniczą; spełniała, zwłaszcza w 2 poł. XIX i na pocz. XX w., rolę bibl. narodowej, kładąc duże zasługi dla podtrzymania i rozwoju poi. nauki i kultury w czasie zaborów. Wiele blasku przydała ZNiO działalność naukowa jego dyrektorów, znanych historyków Augusta Bielow-skiego i Wojciecha Kętrzyńskego. W 1878 B.ZNiO rozpoczęła drukowanie podręczników szkolnych. W Polsce niepodległej, dzięki Ludwikowi Bernackie-mu, stała się głównym wydawcą arcydzieł poi. literatury. W 1. 1946-47 część zbiorów Ossolińskich przeniesiono ze Lwowa do Wrocławia, gdzie rychło stały się zapleczem rozwijającej się humanistyki uniwersyteckiej. Nad odbudową ZNiO we Wrocławiu z mandatu Prezesa Rady Ministrów sprawowało czasowo opiekę Tow. Przyjaciół Ossolineum, pod którego nadzorem wyremontowano nową siedzibę bibl. przy ul. Szewskiej; pomnożono zbiory o zasoby bibl. podworskich, opracowano zbiory dawne i nowe, otwarto pierwszą czytelnię (1947), reaktywowano działalność wydawniczą. W lipcu 1953 po przejęciu ZNiO przez Polską Akademię Nauk podzielono go na dwie odrębne instytucje: Bibl. i Wydawnictwo. Dyrektorem Bibl. został mianowany dotychczasowy dyrektor Zakładu Eugeniusz Szlapak, od 1958 Edward Kiernicki i Franciszek Pajączkowski, od 1961 Franciszek Pajączkowski, od 1970 Janusz Albin. Nowy statut bibl. utrzymuje jej profil jako placówki
|
WÄ…tki
|