ďťż
Jak ciÄ zĹapiÄ
, to znaczy, Ĺźe oszukiwaĹeĹ. Jak nie, to znaczy, Ĺźe posĹuĹźyĹeĹ siÄ odpowiedniÄ
taktykÄ
.
nie można zinterpretować (dyskusja na ten temat w: Devilly, Foa, 2001). Jak zauważyli Devilly i Foa, rezultaty obu terapii prowadzonych przez Tarriera i in. były znaczšco skromniejsze niż wyniki uzyskane w poprzednich badaniach, co skłania do pytania o sposób przeprowadzenia tych interwencji. Szczególne wštpliwoci budzi wykluczenie ekspozycji w warunkach naturalnych z typowego programu terapii opartej na ekspozycji i krótkotrwałoć sesji.
Podsumowanie badań nad efektami terapii Badania nad efektami leczenia wskazujš, że terapia oparta na ekspozycji i terapia poznawcza skutecznie łagodzš objawy przewlekłego PTSD, depresji i lęku. Co ważne, wyniki te uzyskano w wielu różnych centrach terapii PTSD i u pacjentów po różnych dowiadczeniach traumatycznych. Większoć badań porównawczych dowiodła, że pacjenci poddani terapii poznawczej i terapii opartej na ekspozycji uzyskali podobne rezultaty, mimo iż ekspozycja może być szybsza, dawać trwalsze rezultaty i bywa bardziej skuteczna u osób dobrze reagujšcych na terapię. Dotychczas opublikowano więcej badań dowodzšcych skutecznoci terapii opartej na ekspozycji niż terapii poznawczej, dzięki czemu tę pierwszš uznaje się obecnie za najbardziej efektywnš w leczeniu przewlekłego PTSD i zgodnie zalecanš przez ekspertów jako podstawowš interwencję, na równi z terapiš psychospołecznš, (Foa i in., 1999c). Niezbędne jest przeprowadzenie większej liczby badań nad terapiš poznawczš. Dotychczas opublikowano jedynie trzy opisy badań bezporednio porównujšcych terapię poznawczš z terapiš opartš na ekspozycji: Marks i in. (1998), Tarrier i in. (1999) oraz Resick i in. (2002). Podsumowanie i wnioski Główni badacze terapii poznawczo-behawioralnej sš do pewnego stopnia zgodni co do najważniejszych czynników decydujšcych o udanych wynikach terapii stosowanej w PTSD. Jak zauważono wczeniej, teoria emocjonalnego przetwarzania (Foa, Kozak, 1986) wyranie zakłada, że jeli terapia ma zmniejszyć objawy zaburzeń lękowych, musi najpierw zmienić patologiczne elementy struktury strachu. Foa i Kozak (1986) stwierdzili ponadto, że ten korygujšcy proces stanowi sedno emocjonalnego przetwarzania", które jest celem terapii. Skuteczne przetwarzanie emocjonalne wymaga zarówno uzyskania dostępu do struktury strachu (wskazanej przez aktywizację strachu), jak i wprowadzenia korygujšcych informacji niezgodnych z patologicznymi aspektami tej struktury. Badacze zajmujšcy się terapiš opartš na ekspozycji zgodnie twierdzš, że do osišgnięcia sukcesu niezbędna jest aktywizacja strachu (np. Lang, 1977; Borkovec, Sides, 1979). Głównš cechš terapii opartej na Wspieranie zmiany poznawczej w zaburzeniu stresowym pourazowym 283 ekspozycji w wypadku PTSD jest podkrelanie znaczenia emocjonalnego zaangażowania we wspomnienie traumy poprzez ożywienie samego wspomnienia (ekspozycja w wyobrani) lub przez bezporedni kontakt z sytuacjami i działaniami zewnętrznymi, które je przywołujš (ekspozycja w warunkach naturalnych). O ile rola aktywizacji strachu była mniej istotna w teoriach dotyczšcych mechanizmów zmiany w terapii poznawczej stosowanej w zaburzeniach lękowych (Beck i in., 1985), o tyle aktywizację afektu tradycyjnie uznawano za decydujšcy czynnik wywołujšcy zmianę psychoterapeutycznš. Aktualne modele terapii poznawczej PTSD uznajš, że pacjenci powinni się łšczyć emocjonalnie z traumatycznym wspomnieniem, by w ten sposób uzyskać dostęp do zniekształconych treci poznawczych zwišzanych z PTSD (Resick, Schni-cke, 1993; Ehlers, Clark, 2000). Znaczenie wprowadzania korygujšcych informacji w celu modyfikacji błędnych lub zniekształconych treci poznawczych podkrela zarówno teoria przetwarzania emocjonalnego w terapii opartej na ekspozycji (Foa, Kozak, 1986), jak i terapia poznawcza. Jednak w poszczególnych odmianach terapii wykorzystuje się różne metody w celu wywołania tego procesu. W wypadku terapii ekspozycyjnej błędne treci poznawcze koryguje się poprzez dowiadczenia pacjenta w czasie ekspozycji, gdzie same dowiadczenia podważajš błędne treci poznawcze. Terapeuci poznawczy z kolei wykorzystujš dyskurs werbalny, by pomóc pacjentowi bezporednio zidentyfikować zniekształcone przekonania, podważyć ich trafnoć i zastšpić je bardziej racjonalnymi, funkcjonalnymi treciami poznawczymi. Resick i Schnicke (1992) stwierdzili, że ponieważ terapia przetwarzania poznawczego bezporednio konfrontuje konflikty i dysfunkcjonalne przekonania, może być bardziej skuteczna niż sama terapia wydłużonej ekspozycji. Wydłużona ekspozycja aktywizuje strukturę pamięciowš, ale nie dostarcza bezporednich korygujšcych informacji dotyczšcych błędnych atrybucji i innych nieprzystosowawczych przekonań" (s. 749). Jak wspomniano wczeniej terapia przetwarzania emocjonalnego nie jest bardziej efektywna niż terapia oparta na ekspozycji, a wyniki różnych badań wykazały skutecznoć zastosowania samej terapii opartej na ekspozycji w redukcji PTSD.
|
WÄ
tki
|