ďťż

Niemożnoœć zdefiniowania „pogorszenia" i brak właœciwej metody oceny, w jakim stopniu prowadzona terapia była konsekwentna, sprawiajš, że282Psychoterapia...

Jak cię złapią, to znaczy, że oszukiwałeś. Jak nie, to znaczy, że posłużyłeś się odpowiednią taktyką.
nie można zinterpretować (dyskusja na ten temat w: Devilly, Foa, 2001). Jak zauważyli Devilly i Foa, rezultaty obu terapii prowadzonych przez Tarriera i in. były znaczšco skromniejsze niż wyniki uzyskane w poprzednich badaniach, co skłania do pytania o sposób przeprowadzenia tych interwencji. Szczególne wštpliwoœci budzi wykluczenie ekspozycji w warunkach naturalnych z typowego programu terapii opartej na ekspozycji i krótkotrwałoœć sesji.
Podsumowanie badań nad efektami terapii
Badania nad efektami leczenia wskazujš, że terapia oparta na ekspozycji i terapia poznawcza skutecznie łagodzš objawy przewlekłego PTSD, depresji i lęku. Co ważne, wyniki te uzyskano w wielu różnych centrach terapii PTSD i u pacjentów po różnych doœwiadczeniach traumatycznych. Większoœć badań porównawczych dowiodła, że pacjenci poddani terapii poznawczej i terapii opartej na ekspozycji uzyskali podobne rezultaty, mimo iż ekspozycja może być szybsza, dawać trwalsze rezultaty i bywa bardziej skuteczna u osób dobrze reagujšcych na terapię.
Dotychczas opublikowano więcej badań dowodzšcych skutecznoœci terapii opartej na ekspozycji niż terapii poznawczej, dzięki czemu tę pierwszš uznaje się obecnie za najbardziej efektywnš w leczeniu przewlekłego PTSD i zgodnie zalecanš przez ekspertów jako podstawowš interwencję, na równi z terapiš psychospołecznš, (Foa i in., 1999c). Niezbędne jest przeprowadzenie większej liczby badań nad terapiš poznawczš. Dotychczas opublikowano jedynie trzy opisy badań bezpoœrednio porównujšcych terapię poznawczš z terapiš opartš na ekspozycji: Marks i in. (1998), Tarrier i in. (1999) oraz Resick i in. (2002).
Podsumowanie i wnioski
Główni badacze terapii poznawczo-behawioralnej sš do pewnego stopnia zgodni co do najważniejszych czynników decydujšcych o udanych wynikach terapii stosowanej w PTSD. Jak zauważono wczeœniej, teoria emocjonalnego przetwarzania (Foa, Kozak, 1986) wyraŸnie zakłada, że jeœli terapia ma zmniejszyć objawy zaburzeń lękowych, musi najpierw zmienić patologiczne elementy struktury strachu. Foa i Kozak (1986) stwierdzili ponadto, że ten korygujšcy proces stanowi sedno „emocjonalnego przetwarzania", które jest celem terapii. Skuteczne przetwarzanie emocjonalne wymaga zarówno uzyskania dostępu do struktury strachu (wskazanej przez aktywizację strachu), jak i wprowadzenia korygujšcych informacji niezgodnych z patologicznymi aspektami tej struktury. Badacze zajmujšcy się terapiš opartš na ekspozycji zgodnie twierdzš, że do osišgnięcia sukcesu niezbędna jest aktywizacja strachu (np. Lang, 1977; Borkovec, Sides, 1979). Głównš cechš terapii opartej na
Wspieranie zmiany poznawczej w zaburzeniu stresowym pourazowym 283
ekspozycji w wypadku PTSD jest podkreœlanie znaczenia emocjonalnego zaangażowania we wspomnienie traumy poprzez ożywienie samego wspomnienia (ekspozycja w wyobraŸni) lub przez bezpoœredni kontakt z sytuacjami i działaniami zewnętrznymi, które je przywołujš (ekspozycja w warunkach naturalnych). O ile rola aktywizacji strachu była mniej istotna w teoriach dotyczšcych mechanizmów zmiany w terapii poznawczej stosowanej w zaburzeniach lękowych (Beck i in., 1985), o tyle aktywizację afektu tradycyjnie uznawano za decydujšcy czynnik wywołujšcy zmianę psychoterapeutycznš. Aktualne modele terapii poznawczej PTSD uznajš, że pacjenci powinni się łšczyć emocjonalnie z traumatycznym wspomnieniem, by w ten sposób uzyskać dostęp do zniekształconych treœci poznawczych zwišzanych z PTSD (Resick, Schni-cke, 1993; Ehlers, Clark, 2000).
Znaczenie wprowadzania korygujšcych informacji w celu modyfikacji błędnych lub zniekształconych treœci poznawczych podkreœla zarówno teoria przetwarzania emocjonalnego w terapii opartej na ekspozycji (Foa, Kozak, 1986), jak i terapia poznawcza. Jednak w poszczególnych odmianach terapii wykorzystuje się różne metody w celu wywołania tego procesu. W wypadku terapii ekspozycyjnej błędne treœci poznawcze koryguje się poprzez doœwiadczenia pacjenta w czasie ekspozycji, gdzie same doœwiadczenia podważajš błędne treœci poznawcze. Terapeuci poznawczy z kolei wykorzystujš dyskurs werbalny, by pomóc pacjentowi bezpoœrednio zidentyfikować zniekształcone przekonania, podważyć ich trafnoœć i zastšpić je bardziej racjonalnymi, funkcjonalnymi treœciami poznawczymi. Resick i Schnicke (1992) stwierdzili, że ponieważ terapia przetwarzania poznawczego „bezpoœrednio konfrontuje konflikty i dysfunkcjonalne przekonania, może być bardziej skuteczna niż sama terapia wydłużonej ekspozycji. Wydłużona ekspozycja aktywizuje strukturę pamięciowš, ale nie dostarcza bezpoœrednich korygujšcych informacji dotyczšcych błędnych atrybucji i innych nieprzystosowawczych przekonań" (s. 749). Jak wspomniano wczeœniej terapia przetwarzania emocjonalnego nie jest bardziej efektywna niż terapia oparta na ekspozycji, a wyniki różnych badań wykazały skutecznoœć zastosowania samej terapii opartej na ekspozycji w redukcji PTSD.
Wątki
Powered by wordpress | Theme: simpletex | © Jak cię złapią, to znaczy, Ĺźe oszukiwałeś. Jak nie, to znaczy, Ĺźe posłuĹźyłeś się odpowiednią taktyką.