ďťż
Jak ciÄ zĹapiÄ
, to znaczy, Ĺźe oszukiwaĹeĹ. Jak nie, to znaczy, Ĺźe posĹuĹźyĹeĹ siÄ odpowiedniÄ
taktykÄ
.
ccłeczne a kultura masowa z pracy Z historii i socjologii kultury (1969).
Aksjologiczne kryterium kultury symbolicznej 115 Dla uniknięcia zbytnich komplikacji trzeba tu pominšć problemy wynikajšce ze stwierdzenia, że wartoci godne pożšdania (uznawane) mogš być przyjmowane implicite i manifestowane w sposób niewerbalny. Kluckhohn uznaje w każdym razie, że jako częć symbolicznego systemu majš one zawsze formę semiotycznš. Analogiczne stanowisko wyraża Morris w okreleniu wartoci konceptualnych (conceived). Sš to włanie wartoci uwiadomione i wyrażone w sposób symboliczny. Morris podobnie jak Kluckhohn podkrela, że funkcjš tych wartoci - i wartoci w ogóle - jest okrelenie i realizowanie preferencji. W kolumnie typologii wartoci Morrisa na przedstawionej tabeli brak jednak kategorii odpowiadajšcej drugiemu typowi Kluckhohna i Ossowskiego. Uzupełnienie tej kategorii mogłoby być w tym przypadku niewłaciwe, niezgodne z charakterem Morrisowskiej koncepcji majšcej behawiorystyczne podstawy, jakkolwiek dalekiej od skrajnego behawioryzmu. Według Kluckhohna natomiast, w rozumieniu wartoci należy wyranie rozróżnić to, co uważa się za godne pożšdania (desirable), od tego, co faktycznie pożšdane (desired), ponieważ te dwie kategorie mogš być rozbieżne w pewnych wypadkach. Rozróżnieniu i stosunkowi tych dwóch kategorii wartoci szczególnie wiele uwagi powięca Stanisław Ossowski (2000). Pierwotne i podstawowe jego rozumienie wartoci odnosi się do wartoci odczuwanych. Za definicję tego pojęcia w uwikłaniu można uznać następujšce zdanie: Postępowaniem naszym kierujš wyobrażenia przedmiotów lub stanów rzeczy, które sš przez nas odczuwane jako wartoci dodatnie lub ujemne, tzn. sš dla nas atrakcyjne lub repulsywne" (Kluckhohn, 1951, s. 395). W bardzo podobny sposób Talcott Parsons okrela kateksję. I on również podkrela jej charakter motywacyjny i jej mechanizmy popychajšce - propulsywne lub odpychajšce - repulsywne. Terminologia Ossowskiego nie nawišzuje do psychoanalizy, jak terminologia Parsonsa, ale jest także wyranie psychologiczna. Używa on pojęć: uczucia, przeżycia psychiczne, pamięć, wyobrania, postawy, emocjonalne napięcia itp. Stojšc na stanowisku relacjonalnego charakteru wartoci niepodobna, oczywicie, pominšć roli psychicznego czynnika w ich konstytuowaniu, zarówno zresztš jak motywacyjnego charakteru funkcji wartoci. W socjologicznym ujęciu wartoci aspekt psychologiczny oznacza zawsze w istocie ich psychospołeczny charakter. Tym stanowisko socjologiczne różni się od indywidualistycznego subiektywizmu teorii filozoficznych. Także w dokonanej analizie wartoci zakłada Ossowski psychospołeczne ródła zarówno w stosunku do wartoci odczuwanych, jak uznawanych. Wnikliwie przedstawiajšc różnorodne warianty możliwego konfliktu obu tych kategorii wskazuje przy tym, w jaki sposób mogš one wynikać z działania odmiennych, ale nakładajšcych się na siebie, zróżnicowanych pod względem czasu i rodowiska wpływów społecznych. Wartoci uznawane odpowiadajš bardzo cile pod względem zakresu Kluck-hohnowskim wartociom godnym pożšdania. Jedne i drugie muszš też być skonceptualizowane w jakich semiotycznych formach, zgodnie z terminem Morrisa. 116 Socjologia kultury Między stanowiskiem Ossowskiego a Kluckhohna zachodzi jednak wyrana różnica. Gdy bowiem dla drugiego z tych autorów wartociami par excellence sš wartoci godne pożšdania, analiza Ossowskiego co najmniej implikuje, jeli nie prowadzi do stwierdzenia najwyższej istotnoci i autentycznoci wartoci odczuwanych. Dzieje się tak, mimo że zgodnie z empirycznymi przykładami rola wartoci uznawanych jako zasad realizowanych w faktycznym wyborze sposobów działania jest nie mniej wyranie stwierdzona, jak rola wartoci odczuwanych. Przewagę wartoci uznawanych nad odczuwanymi jako motywów działania w przypadkach konfliktu obu kategorii wartoci tłumaczy jednak Ossowski faktem powišzania tych pierwszych z jakš innš postaciš odczuwanych wartoci, które pełniš rolę bezporedniego motywu. Tylko wartoci odczuwane mogš też podlegać instynktywizacji, tj. procesowi tak silnego przyswojenia, internalizacji, że siła i spontanicznoć ich działania przypomina mechanizm instynktu, mimo ich niewštpliwie zewnętrznego w stosunku do osobnika społeczno-kulturalnego ródła i charakteru pochodnego od norm społecznych. Odwołujšc się do terminologii Parsonsa można okrelić rolę wartoci odczuwanych jako funkcję katektycznš w motywacyjnej orientacji działania. Wyodrębnienie takiego typu wartoci i przyznanie mu tak zasadniczej roli nasuwa jednak komplikacje metodologiczne i problemy teoretyczne. Parsons nie miał potrzeby sformułowania ich w sposób wyrany ze względu na czysto teoretyczny charakter swoich rozważań. Dostrzegał je natomiast Ossowski wiadomy konsekwencji zastosowania teoretycznych koncepcji w empirycznych badaniach. A nawet należy stwierdzić, że to włanie praktyczne problemy empirycznych H.idiió i wnioski wynikajšce z obserwacji rzeczywistoci społecznej skłoniły Ossowskiego do wyranego rozróżnienia wartoci odczuwanych, uznawanych i realizowanych i do wskazania ich możliwej rozbieżnoci.
|
WÄ
tki
|