Jak cię złapią, to znaczy, że oszukiwałeś. Jak nie, to znaczy, że posłużyłeś się odpowiednią taktyką.
Zaprojektowano je tak, aby osiągnąć maksimum
niekrępującej wygody. Farad'n odwrócił się plecami do okna. Miał na sobie gładki, szaro-czarny mundur sardaukara, z jedyną dekoracją w postaci stylizowanych, złotych lwich pazurów na wyłogach kołnierza. Zdecydował się przyjąć baszara i matkę u siebie, mając nadzieję na uzyskanie bardziej niezobowiązującego nastroju, niż byłoby to możliwe na oficjalnym posiedzeniu, lecz nieustanne "mój pan to" i "moja pani tamto" Tyekanika tworzyło dystans. - Panie, nie sądzę, żeby złożył ofertę, nie będąc w stanie jej zrealizować - powiedział Tyekanik. - Oczywiście, że nie - wtrąciła się Wensicja. Farad'n spojrzał na matkę po to tylko, by ją uciszyć, i zapytał: - Nie naciskaliśmy na Idaho ani nie usiłowaliśmy skorzystać z obietnicy Kaznodziei? - Nie - odparł Tyekanik. - Zatem dlaczego Duncan Idaho, przez całe życie znany z fanatycznej lojalności wobec Atrydów, proponuje teraz oddanie lady Jessiki w nasze ręce? - Krążą plotki o jakiś kłopotach na Arrakis... - odważyła się wtrącić Wensicja. - Nie są potwierdzone - przerwał Farad'n. - Czy te kłopoty mogą być efektem działalności Kaznodziei? - Możliwe - rzekł Tyekanik - ale nie widzę, niestety, motywacji. - Mówi, że szuka dla niej azylu - powiedział Farad'n. - To by się zgadzało, jeżeli pogłoski... - Właśnie - rzekła księżna. - Możemy wysunąć kilka przypuszczeń i rozważyć je - zaproponował Farad'n. - A jeżeli Idaho popadł w niełaskę u lady Alii? - Rzucałoby to nowe światło na sytuację - powiedziała Wensicja. - Jednak on... - Nie otrzymaliśmy jeszcze żadnych wiadomości od przemytników? - wtrącił się Farad'n. - Dlaczego nie... - Doręczanie informacji zawsze trwa długo o tej porze roku - powiedział Tyekanik - a wymogi bezpieczeństwa... - Tak, oczywiście, ale mimo to... - Farad'n potrząsnął głową. - Nie podobają mi się nasze rozważania. - Nie spiesz się z ich odrzucaniem - ostrzegła Wensicja. - Wszystkie pogłoski o Alii i tym kapłanie, jak mu tam na imię... - Dżawid - powiedział Farad'n. - Ale ów człowiek... - Jest dla nas bardzo cennym źródłem informacji - rzekła Wensicja. - Chciałem powiedzieć, że ten człowiek gra rolę podwójnego agenta - odparł Farad'n. - Nie można mu ufać. Jest zbyt wiele oznak, że... - Niestety, nie widzę ich - zaprzeczyła. Nagle rozgniewała go postawa Wensicji. - Daję ci moje słowo, matko. Oznaki są pewne. Wyjaśnię ci to później. - Zgadzam się z tobą, mój panie - powiedział Tyekanik. Wensicja poczuła się urażona. Ośmielili się ją zignorować, jak gdyby była lekkomyślną idiotką bez... - Nie wolno nam zapominać, że Idaho stał się niegdyś gholą - powiedział Farad'n. - Tleilaxanie... - Spojrzał w bok, na Tyekanika. - Cóż, ta możliwość zostanie zbadana - odparł Tyekanik. Poczuł, że podziwia sposób, w jaki pracował umysł Farad'na - czujnie, ostro, kwestionujące. Tak, Tleilaxanie, przywracając życie Idaho, mogli umieścić w nim uwarunkowanie mające przynieść im dodatkowe korzyści. - Ale nie pojmuję, jaki Tleilaxanie mogliby mieć w tym cel - powiedział Farad'n. - Zainwestowali w naszą fortunę - odparł Tyekanik - Małe ubezpieczenie w nadziei na przyszłe łaski. - Nazwałbym to raczej wielką inwestycją - rzekł Farad'n. - I niebezpieczną - dodała Wensicja. Farad'n musiał się z nią zgodzić. Zdolności lady Jessiki były powszechnie znane w Imperium. Ponad wszystko, to właśnie ona wyszkoliła Muad'Diba. - W wypadku, gdyby się stało wiadome, że ją więzimy - uzupełnił Farad'n. - Tak, to może okazać się obosiecznym mieczem - zgodził się Tyekanik. - Ale nikt nie musi wiedzieć o nowym miejscu pobytu lady Jessiki. - Załóżmy - rzekł Farad'n - że przyjmujemy ofertę. Jaką wartość przedstawia matka Muad'Diba? Czy możemy ją wymienić na coś o większym znaczeniu? - Nie otwarcie - odpowiedziała Wensicja. - Oczywiście, że nie! - Spojrzał wyczekująco na Tyekanika. - Musimy się przekonać - powiedział Tyekanik. Farad'n pokiwał głową. - Tak. Myślę, że w wypadku wyrażenia zgody powinniśmy uważać lady Jessikę za kapitał zdeponowany na bliżej nieokreślony cel. W końcu bogactwo nie musi zostać wydane koniecznie na jakąkolwiek konkretną rzecz. Jest po prostu... potencjalnie użyteczne. - Ona może okazać się bardzo niebezpiecznym jeńcem - ostrzegł Tyekanik. - Nad tym trzeba się rzeczywiście zastanowić - odparł Farad'n. - Mówiono mi, że dzięki metodzie Bene Gesserit można manipulować ludźmi tylko za pomocą użycia głosu. - Lub ciała - dodała Wensicja. - Irulana kiedyś zdradziła mi trochę z tego, czego się nauczyła. Chciała wywrzeć na mnie wrażenie, ale nie sądzę, by przesadzała. Wniosek z tego płynął jeden: że Bene Gesserit mają wiele sposobów prowadzących do osiągnięcia celu. - Starasz się zasugerować - rzekł Farad'n - że będzie chciała mnie uwieść? Wensicja wzruszyła ramionami.
|
Wątki
|