Jak cię złapią, to znaczy, że oszukiwałeś. Jak nie, to znaczy, że posłużyłeś się odpowiednią taktyką.
Komponent procesu motywacyjnego, dzięki któremu organizm przygotowuje się do działania.
Wzgórze (thalamus). Struktura mózgowa, która jest częścią pnia mózgu i stanowi stację przekaźnikową dla informacji czuciowych przychodzących ze wszystkich części ciała; odgrywa ważną rolę w odczuwaniu bólu. Wzmacnianie ciągłe (continuos reinforcement). Wzmacnianie podawane regularnie po każdej poprawnej reakcji. Wzmacnianie częściowe (partial reinforcement). Sporadyczne wzmacnianie reakcji; reakcje nabywane w tych warunkach są bardziej odporne na wygaszanie niż reakcje przyswajane przy zastosowaniu rozkładów wzmacniania ciągłego. Wzmocnienie (reinforcement). Bodźce, które służą do zwiększenia siły reakcji. W warunkowaniu klasycznym, procedura polegająca na tym, że po bodźcu bezwarunkowym następuje bodziec warunkowy; w warunkowaniu instrumentalnym - nagradzanie uczącej się jednostki za właściwe reakcje. Wzmocnienie wtórne; w. warunkowe (secondary reinforcement; "conditioned reinforcement). Wzmocnienie dostarczane przez bodziec, który uzyskał wartość nagrody dzięki uprzedniemu kojarzeniu z pierwotnym bodźcem wzmacniającym, chociaż nie zaspokaja bezpośrednio żadnej potrzeby. Zachowanie anormalne (abnormal behavior). Zachowanie uznawane za nieprzystosowawcze czy dewiacyjne przez daną jednostkę lub grupę społeczną, której ta jednostka jest członkiem. Zachowanie emitowane; z. wytwarzane (emitted behavior). Zachowanie spowodowane przez stany wewnętrzne, które pojawiają się bez zastosowania bodźca zewnętrznego; podstawa warunkowania instrumentalnego. Zachowanie instrumentalne (instrumental behavior). Termin często stosowany zamiennie z terminem zachowanie sprawcze dla określenia dowolnie wykonywanych (emitowanych) reakcji, które są środkiem do osiągnięcia pewnego celu czy nagrody. W ujęciu Thorndikea, termin ten oznacza reakcję wyuczoną, a nie taką, którą dany organizm wykonywał już przedtem. Zachowanie przesądne; z. magiczne (superstitious behavior). Zachowanie oparte na przypadkowym związku między daną reakcją a wzmacniającym zdarzeniem bodźcowym: jednostka spostrzega związek przyczynowy tam, gdzie w rzeczywistości wcale go nie ma. Zachowanie reaktywne (respondent behavior). Zachowanie, które jest wyuczoną, mimowolną reakcją na bodziec. Działanie to, w istocie swej odruchowe, zmienia organizm w taki sposób, aby lepiej przystosował się do środowiska, nie wpływa natomiast na zmianę samego środowiska. Zachowanie społeczne (social behavior). Reakcja społeczna; zachowanie indywidualne związane z innymi osobami lub podejmowane z uwagi na nie; reakcja na bodźce społeczne. Zachowanie sprawcze (operant behavior). Reakcja wykonywana dowolnie (emitowana), znajdująca się już w repertuarze zachowań danego organizmu; za jej pomocą oddziałuje on na swoje otoczenie. Zobacz także Zachowanie instrumentalne. Zachowanie wywołane (elicited behavior). W warunkowaniu, reakcja należąca już do repertuaru danego organizmu, którą zapoczątkowuje jakiś rozpoznawalny, zewnętrzny, fizyczny bodziec. Zależność behawioralna (behavior continguity). Swoisty związek między daną reakcją a rozkładem wzmocnienia w czasie lub jego częstością. Zależność między dawką a reakcją (dose-response function). Zależność - empirycznie ustalona dla danej jednostki - pomiędzy przyjętą przez nią dawką określonego środka farmakologicznego a skutkami jego działania. Zapis kumulatywny (cumulative record). Sposób mierzenia tempa reagowania; wykres rejestrujący wszystkie występujące reakcje i przedstawiający ich sumę w danym okresie. Zaprzeczenie (denial). Mechanizm obronny, za pomocą którego dana jednostka broni się przed zagrożeniem zewnętrznym, odmawiając dostrzeżenia go i myślenia o nim; nieadekwatność wynikającego stąd poziomu strachu może mieć ujemne skutki. Zasada nieoznaczoności (principle of uncertainty). Ważna dla
|
WÄ…tki
|