ďťż

W zwišzku z powyższym powstaje problem uwzględniania wpływu wadliwej czynnoœci procesowej na czynnoœci będšcej jej konsekwencjš i w rezultacie - na wynik całego procesu...

Jak cię złapią, to znaczy, że oszukiwałeś. Jak nie, to znaczy, że posłużyłeś się odpowiednią taktyką.
Systemy procesu karnego krajów zachodnich znajšce instytucję nieważnoœci zajmujš tu zróżnicowane stanowiska. Najbardziej skrajne stanowisko zajmuje tu ustawodawstwo USA, gdzie zakaz korzystania z „owoców zatrutego drzewa" (fruits of the poisoned trees) obejmuje nie tylko zakaz wykorzystywania w procesie dowodów nielegalnych, ale i dowodów będšcych ich skutkiem, np. dowodu uzyskanego w wyniku nielegalnego podsłuchu, jako naruszajšcego Czwartš Poprawkę do Konstytucji USA.
Bardziej umiarkowane stanowisko w tej kwestii można spotkać w procesie francuskim, gdzie istnieje instytucja unieważnienia (nullite) nieprawidłowych aktów œledztwa sšdowego prowadzonego przez sędziego œledczego. Zgodnie z art. 170 francuskiego kpk. z 1958 r., każde naruszenie ustawy przy dokonywaniu konfrontacji, przesłuchaniu i identyfikacji oskarżonego skutkuje nieważnoœciš nie tylko wadliwej czynnoœci, lecz całego następnego postępowania. Równie istotnym powodem nieważnoœci może być inne naruszenie praw oskarżonego, lecz wtedy o tym, czy nieważnoœć należy ograniczyć do bezprawnej czynnoœci, czy rozszerzyć na całoœć lub częœć następnego postępowania decyduje sšd przysięgłych.
227
Czynnoœci procesowe
Konwalidacja wadliwoœci czynnoœci prawnej może nastšpić:
- z mocy prawa (bez koniecznoœci wykazywania inicjatywy przez uczestników procesu), np. zmiany stanu prawnego, wskutek czego wadliwoœć czynnoœci traci swoje znaczenie;
- wskutek zdarzeń faktycznych, wywierajšcych skutki w sferze prawa karnego procesowego, np. osišgnięcie pełnoletnoœci przez nieletniego pokrzywdzonego działajšcego w procesie bez przedstawiciela ustawowego;
- z inicjatywy strony procesowej, która uzupełnia dotychczasowy brak, np. przez uzupełnienie braków pisma procesowego (art. 120 § 2 kpk.) bšdŸ przywrócenia na jej wniosek terminu do dokonania danej czynnoœci.
Istnieje możliwoœć powtórzenia wadliwej czynnoœci w sposób prawidłowy (zgodny z prawem). Jednak w tym przypadku należy poczynić przynajmniej następujšce uwagi:
- czynnoœć wadliwa może być powtórzona przez ten sam organ, który jej dokonał - na tym samym etapie postępowania, bšdŸ przez inny organ w następnym stadium;
- ponowne przeprowadzenie okreœlonej czynnoœci jest fizycznie możliwe (wykonalne);
- powtórzona czynnoœć nie traci swojego znaczenia dla procesu np. wskutek upływu czasu, gdyż w tym przypadku jest ona zbędna;
- powtórzenie czynnoœci procesowej jako metoda jej konwalidacji w rzeczywistoœci oznacza wykonanie drugiej, nowej czynnoœci tego samego rodzaju i wówczas nie czynnoœć wadliwa, lecz czynnoœć nowa staje się podstawš konwalidacji 8 Następstwem konwalidacji jest to, iż czynnoœć procesowa jest uważana za ważnš i wywierajšcš skutki procesowe od momentu jej podjęcia {ex nunc).
Od konwalidacji czynnoœci procesowej należy odróżnić jej konwersję, polegajšcš na tym, iż wadliwa czynnoœć procesowa wywołuje skutki procesowe innej czynnoœci, np. niewłaœciwe oznaczenie czyn-
8 R. Kmiecik: Konwalidacja i konwersja wadliwych dowodów w procesie karnym, PiP nr 5, 1989, s. 100.
Forma, tryb podejmowania i zaznajamiania z treœciš czynnoœci procesowych
nos'ci procesowej, a zwłaszcza s'rodka zaskarżenia, nie pozbawia czynnoœci znaczenia prawnego (art. 118 § 2 kpk.). Przykładowo: wniosek o œciganie złożony w przypadku przestępstwa œciganego z urzędu będzie wywierał skutki zawiadomienia o przestępstwie, zaœ „rewizja" bšdŸ „skarga" czy „zażalenie" złożone od wyroku sšdu I instancji będš potraktowane, o ile czynnoœć zostanie wykonana w terminie, jako apelacja. Wynika to m.in. z faktu, iż znaczenie czynnoœci procesowej ocenia się według treœci złożonego oœwiadczenia (art. 118 § 1 kpk.).
4. Forma, tryb podejmowania i zaznajamiania z treœciš czynnoœci procesowych
A. Wymogi formalne stawiane czynnoœciom procesowym
Zgodnie z zasadš ustnoœci procesu podstawowš formš czynnoœci procesowych jest forma ustna, lecz niekiedy ustawa nakazuje wykonanie danej czynnoœci w formie pisemnej. Należy odróżnić formę dokonania i utrwalenia danej czynnoœci oraz przekazanie jej treœci uczestnikom procesu. Decyzje procesowe, a w szczególnoœci orzeczeia sš sporzšdzane i utrwalane w formie pisemnej; mogš natomiast być komunikowane uczestnikom procesu w postaci ustnej (np. ogłoszenie wyroku w obecnoœci strony) bšdŸ pisemnej, jeœli ustawa tak przewiduje. Klasycznym przykładem wymogu pisemnoœci stawianego czynnoœciom procesowym jest obowišzek składania œrodków odwoławczych (apelacji, zażalenia) na piœmie (art. 428 § kpk.).
W przypadku, kiedy kpk. przewiduje dla czynnoœci procesowej rygor zachowania formy pisemnej można mówić o jego ujęciu ogólnym (generalnym) i szczególnym.
W ujęciu ogólnym każda czynnoœć procesowa utrwalona w formie pisemnej staje się pismem procesowym, które powinno odpowiadać wymogom art. 119 kpk., to znaczy zawierać:
- oznaczenie organu, do którego jest skierowane oraz sprawy, której dotyczy,
Wątki
Powered by wordpress | Theme: simpletex | © Jak cię złapią, to znaczy, Ĺźe oszukiwałeś. Jak nie, to znaczy, Ĺźe posłuĹźyłeś się odpowiednią taktyką.