Jak cię złapią, to znaczy, że oszukiwałeś. Jak nie, to znaczy, że posłużyłeś się odpowiednią taktyką.
Jaroch W. Zakrzewski R. artykuł M.Prawn. 1996/1/1 Zmiany Kodeksu postępowania karnego - świadek anonimowy. Polski KPK po zmianach gwarantuje oskarżonemu i jego obrońcy zadawanie pytań świadkowi zachowującemu swoją anonimowość, z tym, że pośredniczy w tych pytaniach sąd lub prokurator. Dokonane zmiany zapewniają więc możliwość przesłuchania świadka, a ponadto zapewniają także realizację zasady bezpośredniości, gdyż sąd styka się bezpośrednio ze źródłami i środkami dowodowymi. Kwiatkowski Z. glosa PiP 1993/4/118 Glosa do uchwały SN z dnia 22 stycznia 1992 r., I KZP 42/91. W literaturze procesu karnego przyjmuje się, że przez "inne dokumenty", o których mowa w art. 339 § 2 k.p.k., nie można w żadnym razie rozumieć protokołów, których na podstawie art. 334, 337, 338 i 426 k.p.k. nie wolno odczytać na rozprawie. Inna wykładnia tych przepisów prowadziłaby do obejścia wyraźnie oznaczonych w przepisach konkretnych sytuacji faktycznych stanowiących odstępstwo od zasady bezpośredniości. Zasada skargowości i ścigania z urzędu. 2000.02.24 postan. s.apel. II AKz 311/99 KZS 2000/3/37 w Krakowie Zwrócenie sprawy do śledztwa, dokonane na podstawie art. 397 k.p.k., jest uzasadnione, gdy w koniunkcji zachodzą: 1) istotne braki postępowania, 2) ujawnione dopiero na rozprawie głównej, 3) których usunięcie przez sąd uniemożliwia wydanie prawidłowego wyroku, 4) w rozsądnym terminie. Zwracając sprawę sąd nie ma prawa zalecać rozszerzenia postępowania na dalsze czyny tego samego oskarżonego, bowiem byłoby to sprzeczne z zasadą skargowości procesu karnego (art. 14 § 1 k.p.k.). 98.02.25 postan. s.apel. U II AKz 79/98 OSA 1999/1/8 w Lublinie Nie stanowi wyjścia poza granice oskarżenia (nie oznacza zatem naruszenia zasady niezmienności przedmiotu procesu i zasady skargowości) przyjęcie, że zamach na życie kierowcy taksówki - kwalifikowany w akcie oskarżenia jako przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 1 k.k. - może zostać zakwalifikowany, w razie ustalenia przez sąd, że tenże czyn oskarżonego stanowił również zamach na mienie pokrzywdzonego, także z art. 210 § 2 k.k. w związku z art. 10 § 2 k.k. 94.09.28 postan. s.apel. II AKz 422/94 Prok.i Pr. 1996/1/90 w Gdańsku glosa aprobująca: Stachowiak S. Prok.i Pr. 1996/1/90 Z naruszeniem wyrażonej w art. 6 k.p.k. zasady skargowości sąd wykazał inicjatywę ścigania oskarżonych o czyn im nie zarzucany przez uprawnionego oskarżyciela. Inicjatywa taka narusza określony przepisami postępowania karnego podział ról procesowych, stanowiąc przejaw obcego obowiązującej procedurze systemu inkwizycyjnego. 94.04.07 wyrok SN U II KRN 18/94 OSNKW 1994/5-6/35 glosa : Woźniewski K. Inf.Pr. 1995/1-3/262 glosa aprobująca: Woźniewski K. Palestra 1995/11-12/231 Z faktu, że w postępowaniu karnym przed sądem obowiązuje zasada skargowości (art. 6 k.p.k.) nie wynika, że odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia stanowi ujemną przesłankę procesową w rozumieniu art. 11 pkt 4 k.p.k., zobowiązującą sąd do umorzenia postępowania. Wynika to w sposób oczywisty z treści art. 36 k.p.k., w myśl którego odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia nie wiąże sądu. Przepis ten należy odczytywać w kontekście art. 361 § 2 k.p.k., statuującego obowiązek wydania wyroku uniewinniającego w razie stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 11 pkt 1 k.p.k., a więc m.in. wówczas, gdy dane zdarzenie nie miało miejsca lub czynu nie popełniła dana osoba. 92.06.25 wyrok s.apel. II AKr 121/92 KZS 1992/3-9/77 w Krakowie Skoro oskarżyciel zarzucił oskarżonemu jedynie popełnienie przestępstwa z art. 210 § 1 kk, sąd po spełnieniu wymagań art. 346 kpk - czyn oskarżonego skwalifikował z art. 208 kk, to żądanie oskarżyciela zawarte w rewizji, by oskarżonemu przypisać także występek z art. 209 kk, to jest zachowanie, które nastąpiło po zabraniu mienia pokrzywdzonemu - obraża zasadę skargowości procesu, bowiem o możliwości uznania tego zachowania za przestępcze oskarżony odtąd nie był uprzedzony, choćby w trybie art. 345 kpk. 92.06.11 wyrok s.apel. II AKr 62/92 KZS 1992/3-9/128 w Krakowie Sąd odwoławczy rozważa i rozstrzyga jedynie te aspekty zaskarżonego wyroku, które zostały zakwestionowane odwołaniem. Wynika to z przepisu art. 382 kpk, dostosowującego do postępowania odwoławczego zasadę skargowości procesu (art. 6 kpk). Ingerowanie w zagadnienia poza ten zakres wykraczające, niosłoby ryzyko mimowolnego wyrządzenia szkody interesom stron, które mogą mieć powody, by jakieś zagadnienia nie były przez sąd odwoławczy badane. Założenie, że pominięcie ich - bądź jakichś argumentów - pochodzi z przeoczenia rewidenta, byłoby uzurpowaniem prerogatyw inkwizycyjnych, zasadniczo obcych współczesnemu procesowi. Wkroczenie poza zakres rewizji jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach oczywistych i tylko w ramach wyraźnego nakazu ustawy (art. 388 i 389 kpk). 92.06.05 wyrok s.apel. II AKr 116/92 KZS 1992/3-9/129 w Krakowie
|
Wątki
|