Jak cię złapią, to znaczy, że oszukiwałeś. Jak nie, to znaczy, że posłużyłeś się odpowiednią taktyką.
zbyt duże
obciążenie, zwiększa tarcie powierzchni przyspieszając proces destrukcji. Celem ochrony stawów jest zmniejszenie tarcia powierzchni stawowych i obciążenia. Chód na usztywnionym przez silne mięśnie stawie kolanowym oraz zastosowanie kuli i opaski elastycznej na niestabilny staw kolanowy odciąża staw i zapobiega dodatkowej destrukcji mechanicznej stawu. Ćwiczenie w odciążeniu (ryc. 10.11) zapewnia utrzymanie potrzebnego dla czynności dnia codziennego (ubieranie butów, pozycja siedząca) zakresu ruchów. Ćwiczenia izometryczne zapewniają dostateczną siłę do czynnego usztywnienia stawu w fazie obciążenia. Taki krótki ,i logicznie prosty program usprawniania wymaga jednak dobrej współpracy zespołu pacjent - lekarz - fizjoterapeuta. Dla wzajemnego zaufania w relacji pacjent - lekarz - fizjoterapeuta konieczne jest właściwe poinformowanie pacjenta o przebiegu i leczeniu jego choroby.przez układ bloczkowy, zwalnia odciążenie i utrzymuje czynnie obciążoną kończynę przez 3-6 s. Informacja i komunikacja między tymi trzema osobami mającymi ze sobą najbliższy kontakt muszą być spójne. Wyłączne, bez rozmowy wprowadzającej odsyłanie pacjenta, dla poznania istoty choroby i leczenia, do popularnych książek i broszur, często odbiera zaufanie chorego do zespołu leczącego, wobec przeczytanych różnych informacji dotyczących leczenia i przebiegu choroby często sprzecznych ze sobą. 10.2.2. ZMIANY PRZECIĄŻENIOWE W różnych typach przychodni, zarówno ogólnych - rejonowych, jak i specjalistycznych - ortopedycznych,reumatologicznych,neurologicznych,badaniileczeni są chorzy ze zmianami przeciążeniowymi. Zmiany te dotyczą wszystkich odcinków narządu ruchu. Definicja przeciążenia jest trudna do sprecyzowania. Można przeciążenie określić jako zbyt dużą wartość siły działającej na narząd ruchu, która prowadzi do jego dysfunkcji i destrukcji. Są jednak sytuacje, kiedy "normalne" obciążenie, adekwatne do budowy narządu ruchu, działając w zbyt długim czasie lub dużą częstotliwością na zdrowy narząd ruchu prowadzi do przeciążenia. Typowym tego przykładem jest praca ciągła taśmowa kilkugodzinna przy nawet niewielkich obciążeniach (np. montaż podzespołów elektronicznych) (ryc. 10.12). Drugim stopniem przeciążenia jest trwałe działanie zbyt dużego Ryc. 10.12. Modele przeciążeń. obciążenia na zdrowy organizm. Znane są przypadki źle prowadzonego treningu sportowego zdrowych i młodych ludzi, co w następstwie prowadzi, do trwałych zmian przeciążeniowych. Trzecim stopniem przeciążenia jest działanie tzw. normalnego obciążenia na uszkodzony narząd ruchu. Dysplazja stawu biodrowego nie leczona ujawnia się w wieku dojrzałym, nawet u osób pozbawionych nadwagi. Czwarty stopień przeciążeń występuje u osób z dysfunkcją narządu ruchu i z dodatkowym zbyt dużym obciążeniem zewnętrznym. Np. robotnik z dyskopatią pracujący z dużym obciążeniem zewnętrznym. Podział.ten ma istotne znaczenie dla doboru metod leczenia. Łączenie tych grup w szablonowe zespoły terapeutyczne nie może przynieść poprawy, a w wybranych przypadkach może wywołać pogorszenie. Kończyny dolne. Zmiany reumatyczne w kończynach dolnych stwarzają gorsze warunki dla ochrony stawów niż w kończynach górnych ze względu na istniejące stałe obciążenie masą ciała. W kończynach górnych obciążenie zewnętrzne masą ciałajest proporcjonalnie mniejsze, a obciążenie dodatkowe, jak noszenie ciężarów, może być regulowane. Stopa. U chorych reumatycznych, a w szczególności w r.z.s., występuje często dysfunkcja stóp, przeważnie pod postacią stopy płasko-koślawej. Wspólną cechą tej deformacji jest ból występujący przede wszystkim przy chodzeniu po terenie nierównym. Ograniczenie ruchu nawracania i odwracania pod obciążeniem, a tym samym brak dostosowania się stopy do nierówności podłoża jest przyczyną bólu. Stosowanie wkładek ortopedycznych nie może być szablonowe - stopa płasko-koślawa = wkładka. Wkładki można stosować tylko w tym przypadku, gdy pod obciążeniem stopa zachowuje ruchomość w dolnym stawie skokowym. Sposób badania jest prosty. Chory stoi na jednej nodze. Badający poleca wykonanie pełnego maksymalnego obrotu tułowia w obie strony (ryc. 10.13).
|
WÄ…tki
|